Storythai

---------* เธอ 1.1

เธอที่ฉันไม่เคยรู้จักเลย เธอที่ฉันไม่เคยคุยด้วยเลย แต่เรากลับเจอกันบ่อยเหลือเกิน

แอบหวังว่าเราจะได้คุยกัน เพราะทุกครั้งที่เราได้มองหน้ากัน จากสายตานั้น ฉันรู้ว่าเธอก็จำฉันได้เช่นกัน

แต่ไม่มีเหตุ ก็คงไม่มีผล ฉันไม่มีเรื่องให้ทัก เธอก็ไม่มีเรื่องให้ทัก

ชาตินี้คงได้แค่มองหน้ากันแล้วเดินผ่านไปละมัง :X

แต่ใบหน้าท่าทางจริงจังนั่นก็ติดตาฉันไม่รู้คลาย ..

.. อยากรู้จักเธอจริงๆ

---------* เธอ 1.2

กลับมาซักที กลับมาแล้วบอกด้วย

ถ้าอยากจะทำอะไรก็ทำ ตามใจเธอ (เหย๋ย จะดีเหรอ .. ฮ่าๆ)

บางทีก็คิดอย่างนั้นจริงๆ อาจเพราะฉันไม่รู้จะหวงอะไรอีกแล้ว

เบอร์ที่หายไป ฉันจะให้อีกหน โอเคมะนะ ?

หวังว่าคงไม่ลืมของฝาก :) อุอุ

---------* เธอ 1.3

ฉันเคยสงสัยมานานในคำที่เธอบอกว่า ฉันเป็นเพื่อนรักที่สุดของเธอ

แต่เมื่อไม่กี่วันมานี้ ฉันพึ่งได้รู้สึกอย่างนั้นกับคนอื่น

ฉันเดินไปกับเพื่อนคนนึง แล้วจู่ๆก็คิดว่า "เราสนิทกันจังเนอะ"

ไม่ใช่แค่ไปไหนมาไหนด้วยกัน

แต่ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไร

รู้ว่าเธอจะไม่ทำอะไร

และไม่แปลกใจที่เธอได้เลือกอย่างนั้น

.. ฉันรู้ตอนที่เดินไปกับเขา ว่าตัวเองได้เพื่อนรักเพิ่มมาอีกคนแล้ว

ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากเล่าให้เธอฟัง ... :)

---------* เธอ 1.4

เธอที่ฉันฝันถึงครั้งแล้วครั้งเล่า เธอ .. ที่เหมือนมีตัวตนอยู่แค่ในความฝัน

หลายๆวัน ฉันฝันว่าเธอเป็นใครที่อยู่ห่างไกลเหลือเกิน

วันก่อนนั้น ที่เราได้เจอ ฉันเก็บไปฝัน ย้อนเรื่องราวทุกเรื่องที่เราผ่านมาด้วยกัน

เธอที่ฉันหวังว่าจะได้พบในโลกของความเป็นจริง แต่คงไม่มีทาง

เหมือนกับที่เราไม่เคยเจอกันเลยตลอดสองปีก่อนหน้านี้ ..

---------* เธอ 1.5

รักเธอเหมือนฉันหล่นจากที่สูง

เหตุเกิดบนดาดฟ้าที่มีชื่อว่า ใจของเธอ

ฉันลืมตามองฟ้ากว้าง สีฟ้าสดตัดกับเมฆขาวกระจ่างตา

แหงนหน้าสูดอากาศดีๆ โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองขึ้นไปยืนอยู่บนนั้นได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่จู่ๆฟ้าก็มืดมัว แล้วฉันก็พลัดพลั้งละลิ่ว ปลิวไปเหมือนขนนก

รักเธอ เหมือนฉันล่องลอย ..

แล้วก็ร่วงหล่นสู่พื้นดินในพริบตา

---------* เธอ 1.6

ฉันบอกแล้วว่า เพียงเธอถาม ฉันจะเล่าทุกอย่าง

แต่ฉันก็รู้ว่า เพราะเป็นเธอ ถึงได้ไม่มีคำถามใดๆเลย

อยากหัวเราะให้กับตัวเธอที่ใจดีได้ขนาดนี้ :)

---------* เธอ 1.7

วันนี้เป็นวันดีนะ สำหรับฉัน

เพราะฉันได้กอดเธออีกครั้ง

แต่ก็กลัวว่าเราจะทะเลาะกันอีก :P ฉันขี้กลัวเหลือเกิน

ตอนที่ขอโทษ ฉันจำไม่ได้แล้วว่าขอโทษอะไร เราโกรธกันเรื่องอะไร

'จะเรื่องอะไรก็ช่างมันเถอะ' เมื่อผ่านมาซักหน่อย เราจะยอมรับในความผิดตัวเองได้มากขึ้น

เธอผิดยังไงฉันนึกไม่ออก แต่รู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าอะไรซักอย่าง

ขอโทษจริงๆ ที่ฉันงี่เง่าอยู่นาน ... :T

ว่าแต่ฉันอยากไปทีลอซูจริงๆนะเนี่ยะ ...

---------* ฉัน

รู้สึกว่าจากไดคราวที่แล้ว ผ่านไปแบบขลุกขลักน่าดู

จดเรื่องไว้เยอะแยะมากมาย แต่พอเขียนกลับออกมาเป็นอย่างนี้ซะได้ ฮ่าๆ

เหมือนจะตั้งใจเรียนมากขึ้น แต่ก็ยังวัดอะไรไม่ได้ เพราะยังไม่พ้นเดือนแรกด้วยซ้ำ

อยู่ในชมรม ถูกเรียกว่า 'เจ้าแม่' แล้ว ฮ่าๆๆๆ กลายเป็นคนที่หลายคนหันมาขอรับคำตัดสินสุดท้าย

เป็นผู้รักษากฏทั้งที่เกลียดกฏหมาย เป็นคนที่บอก ไม่ แล้วก็โอเค ทุกคนก็ ไม่ ตามนั้น

(=w=') เป็นอย่างงี้ไปได้ไงหว่า ... เหมือนจู่ๆก็มีอำนาจทั้งที่ไม่ควรมี เหอๆ

ค้นพบว่าชีวิตตัวเองมีแต่คำว่า "แต่ .."  เต็มไปหมด

ฉันรักเธอ แต่ ..

ฉันอยากเรียนนั่น แต่ ..

ฉันอยากกลับไป แต่ .. .. . . . บลาๆๆ

ช่วงนี้เลยพยายามขจัด "แต่ .." ออกไป อยากทำอะไรก็ตัดสินใจไปเลยเดี๋ยวนั้น

(เป็นเหตุผลที่กลายเปนเจ้าแม่อ๊ะเปล่าเนี่ยะ !?) 

อยากรู้อะไรก็ถาม เลิกคิดหลายๆตลบ

เพราะความที่เป็นเรา หลายครั้งกว่าจะตัดสินใจได้มันก็ช้าเกินไป

รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเข้าถึงยาก

ทำไมหว่า เพราะเราไม่ Disclose มากพอรึเปล่านะ

แก้ยังไงล่ะ ? ทำไมถึงได้ปกปิดเอาไว้ล่ะ

ก็เพราะมันมีแต่เรื่องที่เล่าไม่ได้น่ะสิ ..

อยากจะเปิดใจมากกว่านี้ แต่ว่า ไม่ใช่ว่ามันยังไม่ถึงเวลา

แต่เพราะมันจะไม่มีทางมีเวลาแบบนั้น

นั่นแหละ .. ก็เลยเข้าถึงยาก

ความคิดโรมรันพันตูติดหนึบอยู่กับความทรงจำเก่าๆ และคำพูดห่วยๆบางคำ

ใครจะพยายามแกะมันออกเท่าไหร่ก็ยากเย็นเกินไป

มีปมอยู่ในใจเป็นร้อย แกะไม่ได้คลายไม่ออก

บอกใครไม่ถูกว่ามันโยงถึงกันยังไง

เพราะแม้แต่เราเองก็ยังมองต้นตอไม่เห็น

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังรับรู้อยู่ว่า โลกไม่ได้มืดจนเกินไป

ฉันมีเธอ มีเธอ เธอ เธอ เธอ เธอ และ เธอคนนั้นอยู่นี่นา

โลกไม่ได้สว่างไสว

แต่ปลายทาง ฉันก็เห็นพวกเธอพร้อมกับแสงไฟรำไร

ช่วงนี้เกลียดกลัวการอยู่คนเดียวเหลือเกิน

เดินไปกับฉันอีกหน่อย

อยากจะบอกว่า จะพยายามไม่รั้งเธอไว้

แต่พอรู้สึกตัวว่าคิดแบบนี้ ก็หวั่นว่า ตัวเองกะรั้งเธออยู่แน่ๆ

แต่คงไม่นานหรอก

ฉันคงเดินไปคนเดียวบนทางที่หนาวเหน็บได้อีกครั้ง อย่างที่ฉันเคยทำได้

ไม่ใช่ว่า ฉันชอบที่จะอยู่คนเดียว ไม่ใช่ว่า ฉันไม่แคร์ที่จะต้องเจอกับความเหงา

ฉันเพียงแค่ชินกับมันเท่านั้น

.. เพราะจริงๆแล้ว คนที่รู้ว่าความเหงาร้ายกาจ ไม่อาจอยู่ได้โดยไม่รักคนอื่น

(ในหนังสือเค้าว่ามางี้ ..) วันนึงฉันเผลอทิ้งหัวใจไว้กับคนอื่น

จนถึงตอนนี้ฉันจึงกลับไปหาความเหงาไม่ได้

Truly, Madly, Deeply

จริงใจ งมงาย และ .. ลึกซึ้ง

หลายๆครั้งที่อาจารย์มักเริ่มต้นการเข้ากลุ่มด้วยการให้บอกความเป็นตัวเอง หรือข้อดีที่เรามี

.. บอกตามตรงว่าก่อนหน้านี้ฉันนึกไม่ออกเลย ฮ่าๆ

แต่ถ้าให้ตอบตอนนี้ ฉันคงเป็นเหมือนชื่อเพลงที่ฉันชอบที่สุด

ฉันเป็นเช่นนั้น .. เป็นฉันที่มีใจจริงแท้

เป็นฉันที่รักด้วยความงมงาย

และเป็นฉัน ที่ลึกซึ้งในอารมณ์จนเธอตามไม่ทัน

มันเป็นข้อดีหรือเปล่าหนอ

แต่การที่ฉันเป็นอย่างนี้ ฉันก็รู้สึกว่ามันไม่น่าต้องเปลี่ยนอะไรนะ

ถ้าจะรักก็ต้องรักอย่างลึกซึ้งสิ

ฉันอาจเจ็บปวด แต่ก็เพียงตัวฉันเองคนเดียว

แต่ความรู้สึกเต็มตื้นทั้งหมดนี่

มีแต่คนที่รักอย่างบริสุทธิ์ใจเท่านั้นจึงจะได้รู้

.

.

.

---------* เธอ 1.1

เธอที่ฉันไม่เคยรู้จักเลย เธอที่ฉันไม่เคยคุยด้วยเลย แต่เรากลับเจอกันบ่อยเหลือเกิน

แอบหวังว่าเราจะได้คุยกัน เพราะทุกครั้งที่เราได้มองหน้ากัน จากสายตานั้น ฉันรู้ว่าเธอก็จำฉันได้เช่นกัน

แต่ไม่มีเหตุ ก็คงไม่มีผล ฉันไม่มีเรื่องให้ทัก เธอก็ไม่มีเรื่องให้ทัก

ชาตินี้คงได้แค่มองหน้ากันแล้วเดินผ่านไปละมัง :X

แต่ใบหน้าท่าทางจริงจังนั่นก็ติดตาฉันไม่รู้คลาย ..

.. อยากรู้จักเธอจริงๆ

---------* เธอ 1.2

กลับมาซักที กลับมาแล้วบอกด้วย

ถ้าอยากจะทำอะไรก็ทำ ตามใจเธอ (เหย๋ย จะดีเหรอ .. ฮ่าๆ)

บางทีก็คิดอย่างนั้นจริงๆ อาจเพราะฉันไม่รู้จะหวงอะไรอีกแล้ว

เบอร์ที่หายไป ฉันจะให้อีกหน โอเคมะนะ ?

หวังว่าคงไม่ลืมของฝาก :) อุอุ

---------* เธอ 1.3

ฉันเคยสงสัยมานานในคำที่เธอบอกว่า ฉันเป็นเพื่อนรักที่สุดของเธอ

แต่เมื่อไม่กี่วันมานี้ ฉันพึ่งได้รู้สึกอย่างนั้นกับคนอื่น

ฉันเดินไปกับเพื่อนคนนึง แล้วจู่ๆก็คิดว่า "เราสนิทกันจังเนอะ"

ไม่ใช่แค่ไปไหนมาไหนด้วยกัน

แต่ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไร

รู้ว่าเธอจะไม่ทำอะไร

และไม่แปลกใจที่เธอได้เลือกอย่างนั้น

.. ฉันรู้ตอนที่เดินไปกับเขา ว่าตัวเองได้เพื่อนรักเพิ่มมาอีกคนแล้ว

ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากเล่าให้เธอฟัง ... :)

---------* เธอ 1.4

เธอที่ฉันฝันถึงครั้งแล้วครั้งเล่า เธอ .. ที่เหมือนมีตัวตนอยู่แค่ในความฝัน

หลายๆวัน ฉันฝันว่าเธอเป็นใครที่อยู่ห่างไกลเหลือเกิน

วันก่อนนั้น ที่เราได้เจอ ฉันเก็บไปฝัน ย้อนเรื่องราวทุกเรื่องที่เราผ่านมาด้วยกัน

เธอที่ฉันหวังว่าจะได้พบในโลกของความเป็นจริง แต่คงไม่มีทาง

เหมือนกับที่เราไม่เคยเจอกันเลยตลอดสองปีก่อนหน้านี้ ..

---------* เธอ 1.5

รักเธอเหมือนฉันหล่นจากที่สูง

เหตุเกิดบนดาดฟ้าที่มีชื่อว่า ใจของเธอ

ฉันลืมตามองฟ้ากว้าง สีฟ้าสดตัดกับเมฆขาวกระจ่างตา

แหงนหน้าสูดอากาศดีๆ โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองขึ้นไปยืนอยู่บนนั้นได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่จู่ๆฟ้าก็มืดมัว แล้วฉันก็พลัดพลั้งละลิ่ว ปลิวไปเหมือนขนนก

รักเธอ เหมือนฉันล่องลอย ..

แล้วก็ร่วงหล่นสู่พื้นดินในพริบตา

---------* เธอ 1.6

ฉันบอกแล้วว่า เพียงเธอถาม ฉันจะเล่าทุกอย่าง

แต่ฉันก็รู้ว่า เพราะเป็นเธอ ถึงได้ไม่มีคำถามใดๆเลย

อยากหัวเราะให้กับตัวเธอที่ใจดีได้ขนาดนี้ :)

---------* เธอ 1.7

วันนี้เป็นวันดีนะ สำหรับฉัน

เพราะฉันได้กอดเธออีกครั้ง

แต่ก็กลัวว่าเราจะทะเลาะกันอีก :P ฉันขี้กลัวเหลือเกิน

ตอนที่ขอโทษ ฉันจำไม่ได้แล้วว่าขอโทษอะไร เราโกรธกันเรื่องอะไร

'จะเรื่องอะไรก็ช่างมันเถอะ' เมื่อผ่านมาซักหน่อย เราจะยอมรับในความผิดตัวเองได้มากขึ้น

เธอผิดยังไงฉันนึกไม่ออก แต่รู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าอะไรซักอย่าง

ขอโทษจริงๆ ที่ฉันงี่เง่าอยู่นาน ... :T

ว่าแต่ฉันอยากไปทีลอซูจริงๆนะเนี่ยะ ...

---------* ฉัน

รู้สึกว่าจากไดคราวที่แล้ว ผ่านไปแบบขลุกขลักน่าดู

จดเรื่องไว้เยอะแยะมากมาย แต่พอเขียนกลับออกมาเป็นอย่างนี้ซะได้ ฮ่าๆ

เหมือนจะตั้งใจเรียนมากขึ้น แต่ก็ยังวัดอะไรไม่ได้ เพราะยังไม่พ้นเดือนแรกด้วยซ้ำ

อยู่ในชมรม ถูกเรียกว่า 'เจ้าแม่' แล้ว ฮ่าๆๆๆ กลายเป็นคนที่หลายคนหันมาขอรับคำตัดสินสุดท้าย

เป็นผู้รักษากฏทั้งที่เกลียดกฏหมาย เป็นคนที่บอก ไม่ แล้วก็โอเค ทุกคนก็ ไม่ ตามนั้น

(=w=') เป็นอย่างงี้ไปได้ไงหว่า ... เหมือนจู่ๆก็มีอำนาจทั้งที่ไม่ควรมี เหอๆ

ค้นพบว่าชีวิตตัวเองมีแต่คำว่า "แต่ .."  เต็มไปหมด

ฉันรักเธอ แต่ ..

ฉันอยากเรียนนั่น แต่ ..

ฉันอยากกลับไป แต่ .. .. . . . บลาๆๆ

ช่วงนี้เลยพยายามขจัด "แต่ .." ออกไป อยากทำอะไรก็ตัดสินใจไปเลยเดี๋ยวนั้น

(เป็นเหตุผลที่กลายเปนเจ้าแม่อ๊ะเปล่าเนี่ยะ !?) 

อยากรู้อะไรก็ถาม เลิกคิดหลายๆตลบ

เพราะความที่เป็นเรา หลายครั้งกว่าจะตัดสินใจได้มันก็ช้าเกินไป

รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเข้าถึงยาก

ทำไมหว่า เพราะเราไม่ Disclose มากพอรึเปล่านะ

แก้ยังไงล่ะ ? ทำไมถึงได้ปกปิดเอาไว้ล่ะ

ก็เพราะมันมีแต่เรื่องที่เล่าไม่ได้น่ะสิ ..

อยากจะเปิดใจมากกว่านี้ แต่ว่า ไม่ใช่ว่ามันยังไม่ถึงเวลา

แต่เพราะมันจะไม่มีทางมีเวลาแบบนั้น

นั่นแหละ .. ก็เลยเข้าถึงยาก

ความคิดโรมรันพันตูติดหนึบอยู่กับความทรงจำเก่าๆ และคำพูดห่วยๆบางคำ

ใครจะพยายามแกะมันออกเท่าไหร่ก็ยากเย็นเกินไป

มีปมอยู่ในใจเป็นร้อย แกะไม่ได้คลายไม่ออก

บอกใครไม่ถูกว่ามันโยงถึงกันยังไง

เพราะแม้แต่เราเองก็ยังมองต้นตอไม่เห็น

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังรับรู้อยู่ว่า โลกไม่ได้มืดจนเกินไป

ฉันมีเธอ มีเธอ เธอ เธอ เธอ เธอ และ เธอคนนั้นอยู่นี่นา

โลกไม่ได้สว่างไสว

แต่ปลายทาง ฉันก็เห็นพวกเธอพร้อมกับแสงไฟรำไร

ช่วงนี้เกลียดกลัวการอยู่คนเดียวเหลือเกิน

เดินไปกับฉันอีกหน่อย

อยากจะบอกว่า จะพยายามไม่รั้งเธอไว้

แต่พอรู้สึกตัวว่าคิดแบบนี้ ก็หวั่นว่า ตัวเองกะรั้งเธออยู่แน่ๆ

แต่คงไม่นานหรอก

ฉันคงเดินไปคนเดียวบนทางที่หนาวเหน็บได้อีกครั้ง อย่างที่ฉันเคยทำได้

ไม่ใช่ว่า ฉันชอบที่จะอยู่คนเดียว ไม่ใช่ว่า ฉันไม่แคร์ที่จะต้องเจอกับความเหงา

ฉันเพียงแค่ชินกับมันเท่านั้น

.. เพราะจริงๆแล้ว คนที่รู้ว่าความเหงาร้ายกาจ ไม่อาจอยู่ได้โดยไม่รักคนอื่น

(ในหนังสือเค้าว่ามางี้ ..) วันนึงฉันเผลอทิ้งหัวใจไว้กับคนอื่น

จนถึงตอนนี้ฉันจึงกลับไปหาความเหงาไม่ได้

Truly, Madly, Deeply

จริงใจ งมงาย และ .. ลึกซึ้ง

หลายๆครั้งที่อาจารย์มักเริ่มต้นการเข้ากลุ่มด้วยการให้บอกความเป็นตัวเอง หรือข้อดีที่เรามี

.. บอกตามตรงว่าก่อนหน้านี้ฉันนึกไม่ออกเลย ฮ่าๆ

แต่ถ้าให้ตอบตอนนี้ ฉันคงเป็นเหมือนชื่อเพลงที่ฉันชอบที่สุด

ฉันเป็นเช่นนั้น .. เป็นฉันที่มีใจจริงแท้

เป็นฉันที่รักด้วยความงมงาย

และเป็นฉัน ที่ลึกซึ้งในอารมณ์จนเธอตามไม่ทัน

มันเป็นข้อดีหรือเปล่าหนอ

แต่การที่ฉันเป็นอย่างนี้ ฉันก็รู้สึกว่ามันไม่น่าต้องเปลี่ยนอะไรนะ

ถ้าจะรักก็ต้องรักอย่างลึกซึ้งสิ

ฉันอาจเจ็บปวด แต่ก็เพียงตัวฉันเองคนเดียว

แต่ความรู้สึกเต็มตื้นทั้งหมดนี่

มีแต่คนที่รักอย่างบริสุทธิ์ใจเท่านั้นจึงจะได้รู้

.

.

.

เวลามีไม่อัพนิยาย แต่มาอัพไดแทน ... (=w='') พี่หมี่ คุณลัค และนักอ่านทุกท่าน  เค้าขอโต๊ดน๊า ~~ (มาบอกอะไรในนี้ฟระเรา)

เฮ้ เมื่อไหร่จะตื่นอ่ะ

รู้แล้ว เข้าใจแล้ว ทำไมยังเป็นอย่างงี้อีกว้า

ทั้งที่ทำหน้านิ่งๆได้แล้วแท้ๆ

คิดว่าเราไม่เห็นนายเรอะ เราเห็นนายตั้งแต่เดินเข้าไปในงานแล้ว

เราควรจะวิ่งตามนายไปมะวันนั้น เมื่อจบสี่เส้า

แล้วก็กระโดดกอดอย่างที่ใจคิด

แต่แล้วไง ... ก็ในเมื่ออะไรที่เรารู้สึกมันไร้ความหมาย

เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น เราเป็นเหมือนใครที่ตามตื๊อนาย

แค่คนที่นายไม่สนใจ แค่ 'เพื่อน' .. คำที่เราไม่อยากได้

เตือนตัวเองเอาไว้เห่อะลักกี้เอ๋ย .......

"คบกันมะ"

ส่วนลึกในใจอยากถามอย่างนี้ แต่อีกใจก็รู้ดีว่า ถามไปก็ไม่ได้อะไร

เขาไม่ได้อยากจะทำความรู้จักเราซักนิด และเราก็เป็นแค่ของตาย

อยากเป็นคนที่เธอพักพิงได้เรอะ .. เฮอะ ฝันเฟื่อง

ในเมื่อเขามีคนอื่นให้เลือกอิงได้ตั้งเยอะ

เมื่อวันที่ 6 ... จู่ๆก็นึกขึ้นได้

ครบหนึ่งเดือนพอดีจากวันนั้น

แล้วยาที่ต้องกินก็เม็ดสุดท้ายวันที่ 6 พอดี 

แต่แล้วไงอีก ..... ทำไปทำมั๊ย ไงมันก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี

พูดปกป้องเขาทำไม ก็ไม่เข้าใจตัวเอง

ยังติดกับกับทุกคำที่เธอบอก ยังเชื่ออยู่ว่าเธอเป็นคนดี

ยอมรับว่าที่ผ่านมาฉันผิดเอง ถ้าเราไม่เข้าหาเขาด้วยก็คงไม่เป็นอย่างนี้

แต่ว่า มันเป็น "ภาพลวงตาในน้ำเต็มแก้ว" รึเปล่าหนอ

เราตอนนี้เป็นอะไรล่ะ .... "เป็นบ้า" ขอยืมคำตอบแบบที่พี่แด้ชอบตอบ

เดินเข้าโรงอาหารแล้วหวังว่าใครบางคนจะเปิดประตูพลัวะออกมาจากอีกด้าน

ข้ามไปเรียนฝั่งใหญ่ มองไปทางโน้นทางนี้ เผื่อจะได้เจอ

แต่อีกใจก็กลัว .. ถ้าเขาอยู่กับคนอื่นแล้วเราจะทำหน้ายังไง ?

ถ้าเขาจับมือกับคนอื่น เราจะรับได้ไหม

ฟุ้งซ่านสับสนอยู่คนเดียว

ไปเจเจ เดินเปลี่ยวๆ ไปเจอะทองกับชยุตซะได้

เดินร่อนไปทั่วจตุจักรก่ะสองคนนั้น ... หัวใจพอชุ่มชื้นขึ้นบ้าง

ตกเย็น ไปกินข้าวกับชยุตที่ทองหล่อ พากันเดินหลงอยู่พักใหญ่

แต่มันก็โอเคนะ

เปิดเทอม หาคนกลับด้วยทุกวัน ไม่อยากอยู่คนเดียว เข้าชมรมทุกวัน ทำโน่นทำนี่

สอนน้องยิงปืน เหนื่อยแทบตาย (ถึงแม้จะไม่เท่าปิ๊ก ไม่เท่าพี่ออม หรืออีกหลายๆคน) 

หาอะไรทำ ไม่อยากมานั่งคิดมาก

แต่เมื่อถึงจุดๆหนึ่งที่ทำงานแล้วถูกว่า

มันก็โยงรวมกันไปหมด

แล้วเราก็ปล่อยโฮ

"ทำไมลักกี้ทำอะไรก็ไม่มีดีซักอย่างเลยล่ะ"

ทำอะไรก็ไม่มีใครเห็นค่าซักอย่าง

.. เช่นกันกับความรู้สึกของฉัน ที่เธอไม่เห็นค่า

ตื่นซะทีเด้ ลักกี้เอ๊ย ..