Storythai

ก่อนอื่น วันนี้วันเกิดพี่แอร์อ่ะ ~ พี่สาวผู้ทำให้ลักกี้ยิงปืนเป็น
ไม่ใช่วันเกิดตัวเอง แต่กลับรู้สึกเหมือนเราได้อานิสงส์มีความสุขไปด้วย ~ 

ไปดู Enchanted มาล่ะ ^^ ขอเชียร์เรื่องนี้สุดใจ ~
อาจไม่ใช่เรื่องราวที่พลิกผัน หักมุม เร้าใจ แต่รับประกันว่า ติดใจ

เห็นนางเอกของเรื่องแล้วรู้สึกเหมือนกับว่า โลกนี้ไม่มีเรื่องเครียดๆเลย
จีเซลมองเรื่องธรรมดาเป็นเรื่องลึกซึ้ง และมองปัญหาเป็นเรื่องเล็กน้อย
ทำให้เรารู้สึกไปด้วยว่าแท้จริงแล้วชีวิตก็ไม่ได้มีอะไรยากเย็นนักหรอก :)



++++++


เรียนจ้ะ

เช้านี้เริ่มต้นด้วยการตื่นเลทนิดหน่อย แต่ก็ยังไปทันนัดกับสินตอนเช้า ~(-.-~)
เรียน Psychology in organization/industry ด้วยความตั้งใจ (แบบที่ปกติไม่ค่อยจะเป็นกับวิชานี้) โดยที่ข้างหลังแทบไม่มีใครฟังอาจารย์เลย (เสียงคุยกระหึ่ม)

แจ็คพ็อตแตกตอนท้ายคาบ อาจารย์สั่งงานกลุ่มชิ้นเบ้อเริ่มส่งศุกร์นี้ (-_-)
แต่เราโคดโล่งอ่ะ เพราะวันนี้เรียนรู้เรื่อง อย่างน้อยคราวนี้คงไม่ถ่วงกลุ่มแล้ว (มั้ง)
รู้สึกว่าถึงเป็นของยาก ก็คงไม่ยากเกินกว่าจะฝ่าไป ~


++++++


เจอเพื่อน

ตอนกลางวัน กระต๊อบ(เพื่อนที่เกษตรฯ)มาทัศนศึกษาที่ Ocean World ก้อไปนั่งกินสเวนเซ่นกัน
ต๊อบมันลากเพื่อนมาด้วยอีกสอง ความเงียบเลยบังเกิดแก่วงสนทนา (- -)
แต่ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี (อ่ะมั้ง) ฮ่ะๆ
ถึงเราจะไม่ได้แสดงอาการอะไรที่ได้เจอมัน แต่จริงๆแล้วก็รู้สึกดีใจอยู่นะ
(พูดไปจะเชื่อมั้ยอ่ะเนี่ยะ ทำหน้าตาเบื่อโลกได้ขนาดนั้น)


++++++


มือกลอง

แยกกับกระต๊อบ ไปตี Taiko
แบบว่ากลองมันห่วยแล้วอ่ะ เลยตีมันสองมือพร้อมกันเลย ตู้มๆ
ก็ยังอุตส่าห์ได้ PERFECT COMBO แบบเก็บได้197เม็ดไม่มีหลุด !! (^o^) โอ้วเย้ ~


++++++


Shooting !!

ไปชมรม ก่ะจะซ้อมแล้วก็นั่งงีบ
งีบไปงีบมา ง่วงจัด ไปลากเบาะนอน(แบบพับได้)ออกมา
กะลังกาง ปรากฏโดนข้อต่อ(ที่เป็นเหล็ก)หนีบมือ !! (T^T)
ตาสว่างเลยอ่ะ โอ้ววววว ~~~ รู้สึกเหมือนโดนลงโทษ ไม่อู้แล้วค๊าบ ซ้อมก้อได้ค๊าบ (T-T)


ซ้อมเส็ด สกอร์ดีมากมายอ่ะ !!
ยิงไม่หลุดๆๆ ~ (แย่ไปนิดตอน คุณคนนั้น เข้ามาในชมรม .. เขวอ่ะ แต่ก็ยังยิงดีอยู่)
คนอารัยเก่งจิงๆ 5555+


++++++


ข้าวเย็น

ตอนเย็นเดินออกจากชมรมไปขึ้นรถไฟฟ้าที่ MBK ก่ะตัวนิ่ม(กริด)
เดินมาถึงห้าง ก้อถามกันว่ากินไรรึยัง
L "เออ เรากินข้าวไปตอนเกือบสิบโมงอ่ะ แล้วก็ยังไม่ได้กินไรอีกเลย"
K "งั้นไปกินกัน"
L "กินไรอ่ะ เลือกมา คราวก่อนเราเลือกไปแล้ว"
K "งั้นไปฮะจิ" ((คร่อกกกก ลักกี้ผู้ไม่ชอบฮะจิบังทำหน้าเบื่อโลก))
K "งั้นอะไรอ่ะ MK เลยป๊ะล่ะ ??"
L "เอาป๊ะล่ะ ?? ไปเด่ะ!"


เลยกิน MK กันด้วยประการฉะนี้ 555+ มีฟามสุขมากมาย (ชอบกิน MK อ่ะ)
2 คน  499 อ่ะ แมร้งค่ะ อีกบาทเดียวก็จะได้บัตรชิงโชคแระ ~ แต่ช่างเห่อะ 55+

สินก็โทรมาชวนไปกินเหมือนกันอ่ะ เมื่อเย็น แต่พอบอก ฮ่องกงนู้ดเดิ้ล ลักกี้ก้อบ๋ายบาย
แต่ดีใจนะ ที่โทรมาชวนอ่ะ


กินเส็ด จะกลับ ปิ๊กมี่โทรมาบอกจะกลับด้วย กริดก้อเลยอยู่รอ
ลักกี้ โหมด จะรีบกลับมาดูจำเลยเลิ๊บ ก้อเลยกลับมาก่อน ~(=w=~)


++++++


หนุ่มคนนั้นน่ะ

"ขอโทษครับ จะไปนานา ไปยังไงครับ"



มีหนุ่มตี๋(หน้าตาดี)กับเพื่อนเขาอีกคนมาถามทางเราตอนอยู่ที่ BTS สนามกีฬาแห่งชาติ
ก็บอกทางไปอ่ะ ว่าต้องไปเปลี่ยนขบวนที่สยาม
คุยๆกันสองสามคำ เราก็ถามว่า "เอ่อ คุณไม่ใช่คนไทยใช่มั้ยคะ"
"อ้อ ไม่ใช่ครับๆ ถ้าใช่คงพูดชัดกว่านี้" (คือเขาพูดติดสำเนียงจีนอ่ะ)
"ไม่หรอก เก่งมากเลยล่ะ พูดคล่องมากเลย"

แล้วเขาก็ถามเราว่าเรียนอยู่ไหนอ่ะ บอกว่าอยู่จุฬาฯ เขาก็ถามว่าเรียนอะไร
"จิตวิทยาอ่ะค่ะ"
"ไม่..เข้าใจครับ" (555+ ก่ะแล้ว)
"Psychology น่ะ"
"อ๋อ เก่งจัง"
"ไม่หรอกๆ" (แล้วเค้าก็พูดทำนองว่าเด็กจุฬาฯเนี่ยคงขยัน อ่านหนังสือเยอะ.. เอ่อ ไม่เห็นจะเหมือนไอ้กี้เลยอ่ะนั่น)


เราก็เลยถามว่า เขาเป็นคนที่ไหน (รถไฟมาแล้ว ก้าวขึ้นรถไปคุยกันต่อ)
"เป็นคนมาเลเซียครับ แต่เคยมาอยู่ที่ไทยปีนึง ไปกลับน่ะ"


คุยๆกันอยู่ ลักกี้ก็หันไปเจ๊อะ พี่นัท @ Star coffee (เมื่อก่อนไปร้านเค้าบ่อย คือไปมองพี่นัทเนี่ยแหละ 555+) จริงๆก็เห็นพี่แกมาตั้งแต่ทางออกจาก MBK แล้วล่ะ

"อ๊ะ เจอคนรู้จักเข้าแล้ว"
"เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันเหรอครับ"
"เปล่าค่ะ เขาเป็นพนักงานร้านกาแฟน่ะ"

"ปกติกลับดึกอย่างนี้เหรอ"
"ก็ประมาณนี้แหละ ส่วนมากจะอยู่ที่มหาลัยน่ะ"
"ผมว่าก็ดีนะ บางอย่างมันทำได้แค่ตอนเรียนอยู่" แล้วเขาก็พูดอะไรต่ออีกยาวอ่ะ คืออีตานี้คล่องภาษาไทยมาก (- -) อยากคล่องอังกฤษ-ญี่ปุ่นได้ยังงี้มั่งจั๊งงง

"กินข้าวแล้วหรือยังครับ" อันนี้คำถามสุดท้าย (-_-) ตรูก้อ เอ๊ะ ?
"กินแล้วค่ะ ในมาบุญครอง" แอบคิดในใจว่า ถ้าตอบว่ายังนี่จะชวนไปกินข้าวเหรอเพ่ ?? (-3-) แต่ MK มันก็ถ่วงอยู่กับพุงเกินกว่าจะตอบเป็นอย่างอื่นอ่ะนะ
"เหรอ ผมว่าในนั้นมันแพงนะ"
(ขำ นึกถึงที่หารก่ะกริดคนละ 250) "เหรอ อือ ก็แพงแหละ"

รถไฟแล่นมาถึงสถานีสยาม ก่ะลังคิดอยู่เลยว่าคงไม่ได้เจอกันแล้วล่ะ บับบ่าย ..




"ขอเบอร์ได้มั้ยครับ"

ฮัดช่า ! (-___-) ว่าแล้วเฮียแกก้อหยิบมือถือออกมา ก่ะว่าไอ้กี้ให้แหง

"เอ่อ จะดีเหรอคะ" ถามแบบหน้าเหล๋อๆ ไม่ได้เล่นตัวนะ
"อ๊ะ ไม่ให้ก็ไม่เป็นไรครับ"

(ประตูรถไฟเปิด) "อือ ก็ได้ค่ะ ก็ไม่ได้ว่าอะไร"

แล้วก็ให้เบอร์ไป(อืม เราเป็นคนอย่างนี้นี่เอง)  พี่แกก้อยิงเลย (กลัวเราให้เบอร์มั่วเหร๋อ??)

บับบายๆ แล้วเราก็รีบจ้ำตามพี่นัท โอ้ว ~~ ไปสายหมอชิตเหมือนกันเลย


++++++


พี่ชายร้านกาแฟ

คุยสัพเพเหระก่ะพี่นัทอ่ะ ระหว่างทางจากสยาม - อนุสาวรีย์ชัยฯ
รู้สึกคล่องกว่าสมัยไปร้าน Star coffee อีก
พี่แกถามถึงผู้ชายคนเมื่อกี๊ เราก็บอกว่าเขามาถามทาง พี่นัทก้อถามว่า "มาจีบรึเปล่า?" เราก็เลยบอกว่า ไม่รู้เด่ะ แต่ขอเบอร์ไปแล้วอ่ะ (แถมให้ไปแล้วอีกต่างหาก)

คุยๆอยู่ก้อมี SMS เข้า

"Take care on the way..
My name Jimmy.
Bye.."

ก้อเอาให้พี่แกดู  "ผู้ชายต่างชาตินี่ไว้ใจได้รึเปล่าเนี่ยะ" 
(คือเป็นคนให้เบอร์ไปเองแต่ดันเพิ่งมาคิด)

แล้วก็บลาๆ พี่แกถามเรื่องมือว่าไปโดนอะไรมา (แปะพลาสเตอร์) ก็เลยเล่าเรื่องโดนที่นอนหนีบในชมรม  แล้วพี่นัทก็หิ้วของพะรุงพะรัง  เค้าก็บอกว่าซื้อมาจากท็อป แบบลืมไปว่าแถวบ้านตัวเองก็มีท็อป

แล้วก็ถึงอนุสาวรีย์ฯ ก็บ๊ายบายแก



+
+


(^ ^)  ไม่รู้ดิ แฮปปี้อ่ะ แฮปปี้ ~ 

ทำไงก่ะ sms นั่นดีอ่ะ ??? ส่งกลับไปดีมั้ย หรือไม่ .. ตานั่นอาจลืมไปแล้วก็ได้ ? (เค้าทำงี้บ่อยๆรึเป่าเนี่ยะ !?)



กลับมาดูจำเลยเลิ๊บ ... ถึงตอนพระเอกรู้ความจริงพอดีเลยอ้ะ !! ว้าวๆๆๆ !! (ติดละครซาดิสม์)

(^o^) มีฟามฉุกจางเรยน๊า ~~~


+
+
+
+
+