Storythai

ก่อนอื่น วันนี้วันเกิดพี่แอร์อ่ะ ~ พี่สาวผู้ทำให้ลักกี้ยิงปืนเป็น
ไม่ใช่วันเกิดตัวเอง แต่กลับรู้สึกเหมือนเราได้อานิสงส์มีความสุขไปด้วย ~ 

ไปดู Enchanted มาล่ะ ^^ ขอเชียร์เรื่องนี้สุดใจ ~
อาจไม่ใช่เรื่องราวที่พลิกผัน หักมุม เร้าใจ แต่รับประกันว่า ติดใจ

เห็นนางเอกของเรื่องแล้วรู้สึกเหมือนกับว่า โลกนี้ไม่มีเรื่องเครียดๆเลย
จีเซลมองเรื่องธรรมดาเป็นเรื่องลึกซึ้ง และมองปัญหาเป็นเรื่องเล็กน้อย
ทำให้เรารู้สึกไปด้วยว่าแท้จริงแล้วชีวิตก็ไม่ได้มีอะไรยากเย็นนักหรอก :)



++++++


เรียนจ้ะ

เช้านี้เริ่มต้นด้วยการตื่นเลทนิดหน่อย แต่ก็ยังไปทันนัดกับสินตอนเช้า ~(-.-~)
เรียน Psychology in organization/industry ด้วยความตั้งใจ (แบบที่ปกติไม่ค่อยจะเป็นกับวิชานี้) โดยที่ข้างหลังแทบไม่มีใครฟังอาจารย์เลย (เสียงคุยกระหึ่ม)

แจ็คพ็อตแตกตอนท้ายคาบ อาจารย์สั่งงานกลุ่มชิ้นเบ้อเริ่มส่งศุกร์นี้ (-_-)
แต่เราโคดโล่งอ่ะ เพราะวันนี้เรียนรู้เรื่อง อย่างน้อยคราวนี้คงไม่ถ่วงกลุ่มแล้ว (มั้ง)
รู้สึกว่าถึงเป็นของยาก ก็คงไม่ยากเกินกว่าจะฝ่าไป ~


++++++


เจอเพื่อน

ตอนกลางวัน กระต๊อบ(เพื่อนที่เกษตรฯ)มาทัศนศึกษาที่ Ocean World ก้อไปนั่งกินสเวนเซ่นกัน
ต๊อบมันลากเพื่อนมาด้วยอีกสอง ความเงียบเลยบังเกิดแก่วงสนทนา (- -)
แต่ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี (อ่ะมั้ง) ฮ่ะๆ
ถึงเราจะไม่ได้แสดงอาการอะไรที่ได้เจอมัน แต่จริงๆแล้วก็รู้สึกดีใจอยู่นะ
(พูดไปจะเชื่อมั้ยอ่ะเนี่ยะ ทำหน้าตาเบื่อโลกได้ขนาดนั้น)


++++++


มือกลอง

แยกกับกระต๊อบ ไปตี Taiko
แบบว่ากลองมันห่วยแล้วอ่ะ เลยตีมันสองมือพร้อมกันเลย ตู้มๆ
ก็ยังอุตส่าห์ได้ PERFECT COMBO แบบเก็บได้197เม็ดไม่มีหลุด !! (^o^) โอ้วเย้ ~


++++++


Shooting !!

ไปชมรม ก่ะจะซ้อมแล้วก็นั่งงีบ
งีบไปงีบมา ง่วงจัด ไปลากเบาะนอน(แบบพับได้)ออกมา
กะลังกาง ปรากฏโดนข้อต่อ(ที่เป็นเหล็ก)หนีบมือ !! (T^T)
ตาสว่างเลยอ่ะ โอ้ววววว ~~~ รู้สึกเหมือนโดนลงโทษ ไม่อู้แล้วค๊าบ ซ้อมก้อได้ค๊าบ (T-T)


ซ้อมเส็ด สกอร์ดีมากมายอ่ะ !!
ยิงไม่หลุดๆๆ ~ (แย่ไปนิดตอน คุณคนนั้น เข้ามาในชมรม .. เขวอ่ะ แต่ก็ยังยิงดีอยู่)
คนอารัยเก่งจิงๆ 5555+


++++++


ข้าวเย็น

ตอนเย็นเดินออกจากชมรมไปขึ้นรถไฟฟ้าที่ MBK ก่ะตัวนิ่ม(กริด)
เดินมาถึงห้าง ก้อถามกันว่ากินไรรึยัง
L "เออ เรากินข้าวไปตอนเกือบสิบโมงอ่ะ แล้วก็ยังไม่ได้กินไรอีกเลย"
K "งั้นไปกินกัน"
L "กินไรอ่ะ เลือกมา คราวก่อนเราเลือกไปแล้ว"
K "งั้นไปฮะจิ" ((คร่อกกกก ลักกี้ผู้ไม่ชอบฮะจิบังทำหน้าเบื่อโลก))
K "งั้นอะไรอ่ะ MK เลยป๊ะล่ะ ??"
L "เอาป๊ะล่ะ ?? ไปเด่ะ!"


เลยกิน MK กันด้วยประการฉะนี้ 555+ มีฟามสุขมากมาย (ชอบกิน MK อ่ะ)
2 คน  499 อ่ะ แมร้งค่ะ อีกบาทเดียวก็จะได้บัตรชิงโชคแระ ~ แต่ช่างเห่อะ 55+

สินก็โทรมาชวนไปกินเหมือนกันอ่ะ เมื่อเย็น แต่พอบอก ฮ่องกงนู้ดเดิ้ล ลักกี้ก้อบ๋ายบาย
แต่ดีใจนะ ที่โทรมาชวนอ่ะ


กินเส็ด จะกลับ ปิ๊กมี่โทรมาบอกจะกลับด้วย กริดก้อเลยอยู่รอ
ลักกี้ โหมด จะรีบกลับมาดูจำเลยเลิ๊บ ก้อเลยกลับมาก่อน ~(=w=~)


++++++


หนุ่มคนนั้นน่ะ

"ขอโทษครับ จะไปนานา ไปยังไงครับ"



มีหนุ่มตี๋(หน้าตาดี)กับเพื่อนเขาอีกคนมาถามทางเราตอนอยู่ที่ BTS สนามกีฬาแห่งชาติ
ก็บอกทางไปอ่ะ ว่าต้องไปเปลี่ยนขบวนที่สยาม
คุยๆกันสองสามคำ เราก็ถามว่า "เอ่อ คุณไม่ใช่คนไทยใช่มั้ยคะ"
"อ้อ ไม่ใช่ครับๆ ถ้าใช่คงพูดชัดกว่านี้" (คือเขาพูดติดสำเนียงจีนอ่ะ)
"ไม่หรอก เก่งมากเลยล่ะ พูดคล่องมากเลย"

แล้วเขาก็ถามเราว่าเรียนอยู่ไหนอ่ะ บอกว่าอยู่จุฬาฯ เขาก็ถามว่าเรียนอะไร
"จิตวิทยาอ่ะค่ะ"
"ไม่..เข้าใจครับ" (555+ ก่ะแล้ว)
"Psychology น่ะ"
"อ๋อ เก่งจัง"
"ไม่หรอกๆ" (แล้วเค้าก็พูดทำนองว่าเด็กจุฬาฯเนี่ยคงขยัน อ่านหนังสือเยอะ.. เอ่อ ไม่เห็นจะเหมือนไอ้กี้เลยอ่ะนั่น)


เราก็เลยถามว่า เขาเป็นคนที่ไหน (รถไฟมาแล้ว ก้าวขึ้นรถไปคุยกันต่อ)
"เป็นคนมาเลเซียครับ แต่เคยมาอยู่ที่ไทยปีนึง ไปกลับน่ะ"


คุยๆกันอยู่ ลักกี้ก็หันไปเจ๊อะ พี่นัท @ Star coffee (เมื่อก่อนไปร้านเค้าบ่อย คือไปมองพี่นัทเนี่ยแหละ 555+) จริงๆก็เห็นพี่แกมาตั้งแต่ทางออกจาก MBK แล้วล่ะ

"อ๊ะ เจอคนรู้จักเข้าแล้ว"
"เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันเหรอครับ"
"เปล่าค่ะ เขาเป็นพนักงานร้านกาแฟน่ะ"

"ปกติกลับดึกอย่างนี้เหรอ"
"ก็ประมาณนี้แหละ ส่วนมากจะอยู่ที่มหาลัยน่ะ"
"ผมว่าก็ดีนะ บางอย่างมันทำได้แค่ตอนเรียนอยู่" แล้วเขาก็พูดอะไรต่ออีกยาวอ่ะ คืออีตานี้คล่องภาษาไทยมาก (- -) อยากคล่องอังกฤษ-ญี่ปุ่นได้ยังงี้มั่งจั๊งงง

"กินข้าวแล้วหรือยังครับ" อันนี้คำถามสุดท้าย (-_-) ตรูก้อ เอ๊ะ ?
"กินแล้วค่ะ ในมาบุญครอง" แอบคิดในใจว่า ถ้าตอบว่ายังนี่จะชวนไปกินข้าวเหรอเพ่ ?? (-3-) แต่ MK มันก็ถ่วงอยู่กับพุงเกินกว่าจะตอบเป็นอย่างอื่นอ่ะนะ
"เหรอ ผมว่าในนั้นมันแพงนะ"
(ขำ นึกถึงที่หารก่ะกริดคนละ 250) "เหรอ อือ ก็แพงแหละ"

รถไฟแล่นมาถึงสถานีสยาม ก่ะลังคิดอยู่เลยว่าคงไม่ได้เจอกันแล้วล่ะ บับบ่าย ..




"ขอเบอร์ได้มั้ยครับ"

ฮัดช่า ! (-___-) ว่าแล้วเฮียแกก้อหยิบมือถือออกมา ก่ะว่าไอ้กี้ให้แหง

"เอ่อ จะดีเหรอคะ" ถามแบบหน้าเหล๋อๆ ไม่ได้เล่นตัวนะ
"อ๊ะ ไม่ให้ก็ไม่เป็นไรครับ"

(ประตูรถไฟเปิด) "อือ ก็ได้ค่ะ ก็ไม่ได้ว่าอะไร"

แล้วก็ให้เบอร์ไป(อืม เราเป็นคนอย่างนี้นี่เอง)  พี่แกก้อยิงเลย (กลัวเราให้เบอร์มั่วเหร๋อ??)

บับบายๆ แล้วเราก็รีบจ้ำตามพี่นัท โอ้ว ~~ ไปสายหมอชิตเหมือนกันเลย


++++++


พี่ชายร้านกาแฟ

คุยสัพเพเหระก่ะพี่นัทอ่ะ ระหว่างทางจากสยาม - อนุสาวรีย์ชัยฯ
รู้สึกคล่องกว่าสมัยไปร้าน Star coffee อีก
พี่แกถามถึงผู้ชายคนเมื่อกี๊ เราก็บอกว่าเขามาถามทาง พี่นัทก้อถามว่า "มาจีบรึเปล่า?" เราก็เลยบอกว่า ไม่รู้เด่ะ แต่ขอเบอร์ไปแล้วอ่ะ (แถมให้ไปแล้วอีกต่างหาก)

คุยๆอยู่ก้อมี SMS เข้า

"Take care on the way..
My name Jimmy.
Bye.."

ก้อเอาให้พี่แกดู  "ผู้ชายต่างชาตินี่ไว้ใจได้รึเปล่าเนี่ยะ" 
(คือเป็นคนให้เบอร์ไปเองแต่ดันเพิ่งมาคิด)

แล้วก็บลาๆ พี่แกถามเรื่องมือว่าไปโดนอะไรมา (แปะพลาสเตอร์) ก็เลยเล่าเรื่องโดนที่นอนหนีบในชมรม  แล้วพี่นัทก็หิ้วของพะรุงพะรัง  เค้าก็บอกว่าซื้อมาจากท็อป แบบลืมไปว่าแถวบ้านตัวเองก็มีท็อป

แล้วก็ถึงอนุสาวรีย์ฯ ก็บ๊ายบายแก



+
+


(^ ^)  ไม่รู้ดิ แฮปปี้อ่ะ แฮปปี้ ~ 

ทำไงก่ะ sms นั่นดีอ่ะ ??? ส่งกลับไปดีมั้ย หรือไม่ .. ตานั่นอาจลืมไปแล้วก็ได้ ? (เค้าทำงี้บ่อยๆรึเป่าเนี่ยะ !?)



กลับมาดูจำเลยเลิ๊บ ... ถึงตอนพระเอกรู้ความจริงพอดีเลยอ้ะ !! ว้าวๆๆๆ !! (ติดละครซาดิสม์)

(^o^) มีฟามฉุกจางเรยน๊า ~~~


+
+
+
+
+

ก่อนอื่น วันนี้วันเกิดพี่แอร์อ่ะ ~ พี่สาวผู้ทำให้ลักกี้ยิงปืนเป็น
ไม่ใช่วันเกิดตัวเอง แต่กลับรู้สึกเหมือนเราได้อานิสงส์มีความสุขไปด้วย ~ 

ไปดู Enchanted มาล่ะ ^^ ขอเชียร์เรื่องนี้สุดใจ ~
อาจไม่ใช่เรื่องราวที่พลิกผัน หักมุม เร้าใจ แต่รับประกันว่า ติดใจ

เห็นนางเอกของเรื่องแล้วรู้สึกเหมือนกับว่า โลกนี้ไม่มีเรื่องเครียดๆเลย
จีเซลมองเรื่องธรรมดาเป็นเรื่องลึกซึ้ง และมองปัญหาเป็นเรื่องเล็กน้อย
ทำให้เรารู้สึกไปด้วยว่าแท้จริงแล้วชีวิตก็ไม่ได้มีอะไรยากเย็นนักหรอก :)



++++++


เรียนจ้ะ

เช้านี้เริ่มต้นด้วยการตื่นเลทนิดหน่อย แต่ก็ยังไปทันนัดกับสินตอนเช้า ~(-.-~)
เรียน Psychology in organization/industry ด้วยความตั้งใจ (แบบที่ปกติไม่ค่อยจะเป็นกับวิชานี้) โดยที่ข้างหลังแทบไม่มีใครฟังอาจารย์เลย (เสียงคุยกระหึ่ม)

แจ็คพ็อตแตกตอนท้ายคาบ อาจารย์สั่งงานกลุ่มชิ้นเบ้อเริ่มส่งศุกร์นี้ (-_-)
แต่เราโคดโล่งอ่ะ เพราะวันนี้เรียนรู้เรื่อง อย่างน้อยคราวนี้คงไม่ถ่วงกลุ่มแล้ว (มั้ง)
รู้สึกว่าถึงเป็นของยาก ก็คงไม่ยากเกินกว่าจะฝ่าไป ~


++++++


เจอเพื่อน

ตอนกลางวัน กระต๊อบ(เพื่อนที่เกษตรฯ)มาทัศนศึกษาที่ Ocean World ก้อไปนั่งกินสเวนเซ่นกัน
ต๊อบมันลากเพื่อนมาด้วยอีกสอง ความเงียบเลยบังเกิดแก่วงสนทนา (- -)
แต่ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี (อ่ะมั้ง) ฮ่ะๆ
ถึงเราจะไม่ได้แสดงอาการอะไรที่ได้เจอมัน แต่จริงๆแล้วก็รู้สึกดีใจอยู่นะ
(พูดไปจะเชื่อมั้ยอ่ะเนี่ยะ ทำหน้าตาเบื่อโลกได้ขนาดนั้น)


++++++


มือกลอง

แยกกับกระต๊อบ ไปตี Taiko
แบบว่ากลองมันห่วยแล้วอ่ะ เลยตีมันสองมือพร้อมกันเลย ตู้มๆ
ก็ยังอุตส่าห์ได้ PERFECT COMBO แบบเก็บได้197เม็ดไม่มีหลุด !! (^o^) โอ้วเย้ ~


++++++


Shooting !!

ไปชมรม ก่ะจะซ้อมแล้วก็นั่งงีบ
งีบไปงีบมา ง่วงจัด ไปลากเบาะนอน(แบบพับได้)ออกมา
กะลังกาง ปรากฏโดนข้อต่อ(ที่เป็นเหล็ก)หนีบมือ !! (T^T)
ตาสว่างเลยอ่ะ โอ้ววววว ~~~ รู้สึกเหมือนโดนลงโทษ ไม่อู้แล้วค๊าบ ซ้อมก้อได้ค๊าบ (T-T)


ซ้อมเส็ด สกอร์ดีมากมายอ่ะ !!
ยิงไม่หลุดๆๆ ~ (แย่ไปนิดตอน คุณคนนั้น เข้ามาในชมรม .. เขวอ่ะ แต่ก็ยังยิงดีอยู่)
คนอารัยเก่งจิงๆ 5555+


++++++


ข้าวเย็น

ตอนเย็นเดินออกจากชมรมไปขึ้นรถไฟฟ้าที่ MBK ก่ะตัวนิ่ม(กริด)
เดินมาถึงห้าง ก้อถามกันว่ากินไรรึยัง
L "เออ เรากินข้าวไปตอนเกือบสิบโมงอ่ะ แล้วก็ยังไม่ได้กินไรอีกเลย"
K "งั้นไปกินกัน"
L "กินไรอ่ะ เลือกมา คราวก่อนเราเลือกไปแล้ว"
K "งั้นไปฮะจิ" ((คร่อกกกก ลักกี้ผู้ไม่ชอบฮะจิบังทำหน้าเบื่อโลก))
K "งั้นอะไรอ่ะ MK เลยป๊ะล่ะ ??"
L "เอาป๊ะล่ะ ?? ไปเด่ะ!"


เลยกิน MK กันด้วยประการฉะนี้ 555+ มีฟามสุขมากมาย (ชอบกิน MK อ่ะ)
2 คน  499 อ่ะ แมร้งค่ะ อีกบาทเดียวก็จะได้บัตรชิงโชคแระ ~ แต่ช่างเห่อะ 55+

สินก็โทรมาชวนไปกินเหมือนกันอ่ะ เมื่อเย็น แต่พอบอก ฮ่องกงนู้ดเดิ้ล ลักกี้ก้อบ๋ายบาย
แต่ดีใจนะ ที่โทรมาชวนอ่ะ


กินเส็ด จะกลับ ปิ๊กมี่โทรมาบอกจะกลับด้วย กริดก้อเลยอยู่รอ
ลักกี้ โหมด จะรีบกลับมาดูจำเลยเลิ๊บ ก้อเลยกลับมาก่อน ~(=w=~)


++++++


หนุ่มคนนั้นน่ะ

"ขอโทษครับ จะไปนานา ไปยังไงครับ"



มีหนุ่มตี๋(หน้าตาดี)กับเพื่อนเขาอีกคนมาถามทางเราตอนอยู่ที่ BTS สนามกีฬาแห่งชาติ
ก็บอกทางไปอ่ะ ว่าต้องไปเปลี่ยนขบวนที่สยาม
คุยๆกันสองสามคำ เราก็ถามว่า "เอ่อ คุณไม่ใช่คนไทยใช่มั้ยคะ"
"อ้อ ไม่ใช่ครับๆ ถ้าใช่คงพูดชัดกว่านี้" (คือเขาพูดติดสำเนียงจีนอ่ะ)
"ไม่หรอก เก่งมากเลยล่ะ พูดคล่องมากเลย"

แล้วเขาก็ถามเราว่าเรียนอยู่ไหนอ่ะ บอกว่าอยู่จุฬาฯ เขาก็ถามว่าเรียนอะไร
"จิตวิทยาอ่ะค่ะ"
"ไม่..เข้าใจครับ" (555+ ก่ะแล้ว)
"Psychology น่ะ"
"อ๋อ เก่งจัง"
"ไม่หรอกๆ" (แล้วเค้าก็พูดทำนองว่าเด็กจุฬาฯเนี่ยคงขยัน อ่านหนังสือเยอะ.. เอ่อ ไม่เห็นจะเหมือนไอ้กี้เลยอ่ะนั่น)


เราก็เลยถามว่า เขาเป็นคนที่ไหน (รถไฟมาแล้ว ก้าวขึ้นรถไปคุยกันต่อ)
"เป็นคนมาเลเซียครับ แต่เคยมาอยู่ที่ไทยปีนึง ไปกลับน่ะ"


คุยๆกันอยู่ ลักกี้ก็หันไปเจ๊อะ พี่นัท @ Star coffee (เมื่อก่อนไปร้านเค้าบ่อย คือไปมองพี่นัทเนี่ยแหละ 555+) จริงๆก็เห็นพี่แกมาตั้งแต่ทางออกจาก MBK แล้วล่ะ

"อ๊ะ เจอคนรู้จักเข้าแล้ว"
"เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันเหรอครับ"
"เปล่าค่ะ เขาเป็นพนักงานร้านกาแฟน่ะ"

"ปกติกลับดึกอย่างนี้เหรอ"
"ก็ประมาณนี้แหละ ส่วนมากจะอยู่ที่มหาลัยน่ะ"
"ผมว่าก็ดีนะ บางอย่างมันทำได้แค่ตอนเรียนอยู่" แล้วเขาก็พูดอะไรต่ออีกยาวอ่ะ คืออีตานี้คล่องภาษาไทยมาก (- -) อยากคล่องอังกฤษ-ญี่ปุ่นได้ยังงี้มั่งจั๊งงง

"กินข้าวแล้วหรือยังครับ" อันนี้คำถามสุดท้าย (-_-) ตรูก้อ เอ๊ะ ?
"กินแล้วค่ะ ในมาบุญครอง" แอบคิดในใจว่า ถ้าตอบว่ายังนี่จะชวนไปกินข้าวเหรอเพ่ ?? (-3-) แต่ MK มันก็ถ่วงอยู่กับพุงเกินกว่าจะตอบเป็นอย่างอื่นอ่ะนะ
"เหรอ ผมว่าในนั้นมันแพงนะ"
(ขำ นึกถึงที่หารก่ะกริดคนละ 250) "เหรอ อือ ก็แพงแหละ"

รถไฟแล่นมาถึงสถานีสยาม ก่ะลังคิดอยู่เลยว่าคงไม่ได้เจอกันแล้วล่ะ บับบ่าย ..




"ขอเบอร์ได้มั้ยครับ"

ฮัดช่า ! (-___-) ว่าแล้วเฮียแกก้อหยิบมือถือออกมา ก่ะว่าไอ้กี้ให้แหง

"เอ่อ จะดีเหรอคะ" ถามแบบหน้าเหล๋อๆ ไม่ได้เล่นตัวนะ
"อ๊ะ ไม่ให้ก็ไม่เป็นไรครับ"

(ประตูรถไฟเปิด) "อือ ก็ได้ค่ะ ก็ไม่ได้ว่าอะไร"

แล้วก็ให้เบอร์ไป(อืม เราเป็นคนอย่างนี้นี่เอง)  พี่แกก้อยิงเลย (กลัวเราให้เบอร์มั่วเหร๋อ??)

บับบายๆ แล้วเราก็รีบจ้ำตามพี่นัท โอ้ว ~~ ไปสายหมอชิตเหมือนกันเลย


++++++


พี่ชายร้านกาแฟ

คุยสัพเพเหระก่ะพี่นัทอ่ะ ระหว่างทางจากสยาม - อนุสาวรีย์ชัยฯ
รู้สึกคล่องกว่าสมัยไปร้าน Star coffee อีก
พี่แกถามถึงผู้ชายคนเมื่อกี๊ เราก็บอกว่าเขามาถามทาง พี่นัทก้อถามว่า "มาจีบรึเปล่า?" เราก็เลยบอกว่า ไม่รู้เด่ะ แต่ขอเบอร์ไปแล้วอ่ะ (แถมให้ไปแล้วอีกต่างหาก)

คุยๆอยู่ก้อมี SMS เข้า

"Take care on the way..
My name Jimmy.
Bye.."

ก้อเอาให้พี่แกดู  "ผู้ชายต่างชาตินี่ไว้ใจได้รึเปล่าเนี่ยะ" 
(คือเป็นคนให้เบอร์ไปเองแต่ดันเพิ่งมาคิด)

แล้วก็บลาๆ พี่แกถามเรื่องมือว่าไปโดนอะไรมา (แปะพลาสเตอร์) ก็เลยเล่าเรื่องโดนที่นอนหนีบในชมรม  แล้วพี่นัทก็หิ้วของพะรุงพะรัง  เค้าก็บอกว่าซื้อมาจากท็อป แบบลืมไปว่าแถวบ้านตัวเองก็มีท็อป

แล้วก็ถึงอนุสาวรีย์ฯ ก็บ๊ายบายแก



+
+


(^ ^)  ไม่รู้ดิ แฮปปี้อ่ะ แฮปปี้ ~ 

ทำไงก่ะ sms นั่นดีอ่ะ ??? ส่งกลับไปดีมั้ย หรือไม่ .. ตานั่นอาจลืมไปแล้วก็ได้ ? (เค้าทำงี้บ่อยๆรึเป่าเนี่ยะ !?)



กลับมาดูจำเลยเลิ๊บ ... ถึงตอนพระเอกรู้ความจริงพอดีเลยอ้ะ !! ว้าวๆๆๆ !! (ติดละครซาดิสม์)

(^o^) มีฟามฉุกจางเรยน๊า ~~~


+
+
+
+
+

^^ หายหน้าไปพักใหญ่ ไปกีฬามหาวิทยาลัย @ ตรัง มางับ ~ 
(ถึงจะบอกว่าหายไปก็คงไม่มีใครตามหรอกอ่าเนาะ ฮ่าฮ่า ....  แต่รู้นะว่ามีคนแอบอ่านอยู่)


 

โหยๆ ~ พี่ๆปืนสั้นได้เหรียญก่ะมาสคอต (นกเงือก) กานเยอะแยะเรย พี่แอร์บอกว่า "ปืนยาวไม่ได้ลืมตาอ้าปากมานานแล้วอ่ะลักกี้" ... อืม มีเวลาเหลืออีกสองปี เราจะพอเป็นกำลังให้ปืนยาวได้มั้ยนะ


+
+


นั่งรถจากชมรม to สนามยิงปืนสิรินธร ใช้เวลาราวๆ 12 ชั่วโมง โว้วเย้ ~ (-_-) หลับแล้วหลับอีก รถนี่ก้อแบบ พี่โอ๊คบรรยายไว้ว่า ไฟหน้าเปิดไม่ได้ ไฟท้ายเปิดไม่ติด ... เปิดพัดลมเปิดไฟบนรถไม่ได้ เพราะเดี๋ยวแบตหมด ช่องใส่ CD ก้อม่ายมี เลยนั่งหง่าวนอนหง่าวกันครึ่งวัน (แต่ถึงมีก้อคงเปิดไม่ได้เหมือนกันมั้ง เพราะเปลืองแบต) ที่สำคัญคือเป็นรถไม่มีแอร์อ่ะ ... (T T) อนาถจิต นี่ขนาดชมรมเรามีจำนวนคนเท่าชมรมฟุตบอล + มูลค่าปืนรวมกันหลายแสนนะเนี่ยะ ... คือได้แค่เนี๊ยะอ่ะนะ ? 


ไปถึงวันแรกหมดแรงตาย วันต่อมาได้ไปโต๋เต๋ๆยามบ่ายริมทะเล ^^ .... น้ำก้อใช้ได้อ่ะ ใสๆ แต่ทรายนี่โคลนมาก (Y Y) ไอ้ครั้นจะไปหาดอื่นก้อไกลเกิ๊น


... ส่วนหลังจากนั้นอีก 6-7 วัน อยู่ที่สนามตลอดวันอันร้อนระอุ ฮือๆๆๆ ถ่อมาถึงตรังทำติ่งอะไรฟระ (TT TT)





ไปถึงสนามวันแรกก่อนจะมีการแข่ง พี่โอ๊คบอกให้ซ้อม

"ลักกี้ต้องซ้อมด้วยเรอะ ยาวอัดลมอ่ะลักกี้เป็นมือสี่(ตัวสำรอง)ไม่ใช่เหรอ"
"ยังไม่แน่ว่าใครจะเป็นมือสี่ ก็ต้องซ้อมไว้ก่อน"

ไอ้เราก็ ไม่ยอมซ้อมอ่ะ .. คือไม่ได้จับปืนยาวอัดลมมาตั้งแต่ตอนจบกีฬาสโมสร

ตอนแข่งแมทต์เฟรชชี่ ... 373
ตอนแข่งแมทต์อุดมศึกษา ... 365
และ .. ล่าสุดตอนแข่งชมรมสโมสร .... 359 ................ (T-T)


อาจเพราะมันเคยชินกับการใส่ชุดยิงปืน และตาเราก็เริ่มแย่ลงถาวร Goal ที่จะยิงต่อก็ไม่มี เพราะบรรลุ Goal ตัวเองไปตั้งแต่ตอนแข่งเฟรชชี่แล้ว .. รวมๆก็เลยคะแนนดร็อปเอาๆ ไปๆมาๆก็เลยพาลไม่อยากจับปืน

ดังนั้นตอนที่พี่โอ๊คบอกให้ซ้อมเลยรู้สึกว่า .. ไม่อยากหว่ะค่ะ ขอเป็นปืนอื่นได้มะ


"ลักกี้แม่งดื้อว่ะ ... "


พี่โอ๊คพูดอะไรต่อก็ไม่รู้แล้วอ่ะ คือแค่นั้นไอ้กี้ก้อร้องไห้เลย (-__-) เห้อ จะเซนซิทีฟไปไหน ???


จากนั้นก็หลบไปร้องไห้คนเดียวอยู่หน้าสระว่ายน้ำข้างๆ พอเดินกลับมา พี่เน็ตก็มาบอกว่า

"ลักกี้ไม่ต้องยิงยาวอัดลมแล้วกัน ยิงแต่ยาวท่านอน โอเค๊?"



คือตอนนั้นอยู่ในสภาพไม่ค่อยจะรับรู้อะไรเท่าไหร่ ก็แบบเออ .. ไม่ยิงก้อดี

ผลของยาวอัดลม ไอซ์ได้เหรียญทองแดงบุคคลด้วยสกอร์ 389 , ส่วนแอนกับพี่จุ๊บจิ๊บได้ 352 ทั้งคู่ และทั้งคู่ก็มาพูดก่ะเราเหมือนกันเลยว่า "น่าจะให้ลักกี้ยิงอ่ะ"

แต่เราไม่เห็นจะคิดงั้นเลย ... กลัวว่ามันจะต่ำลงไปอีกอ่ะดี๊ (-_-)

คือไม่สำคัญหรอกว่า เรายิงแล้วอาจจะได้มากกว่าหรือเปล่า .... ถ้ามันออกมาน้อยกว่าที่เราเคยทำได้ มันก็ทำลาย Self-esteem ตัวเอง ทำลายความภูมิใจของตัวเองที่เราเคยสร้างไว้อยู่ดี




ส่วนกับยาวท่านอน พี่เน็ตก่ะกริดมัวแต่หมกมุ่นก่ะสมาคม Dot A อ่ะ ... ลืมลงท่าให้เรา (TAT)


(อันนี้ก็ ... สมาคม Dot A ณ สนามยิงปืน .. แบบว่าช่างว่างกันจริงๆ Notebook เรียงเปนตับ)

 


สุดท้ายเลยต้องซ้อมยาวท่านอนเองแบบไม่มีใครดูให้อ่ะ (T-T) อันที่จริงก็ไม่เคยยิงเต็มๆ 60 นัด 1 ชม.ครึ่ง ซะที แบบว่าได้ยิงจริงๆครั้งแรกก็ตอนแข่งเนี่ยแหละคับ (นี่ขนาดเป็นนักกีฬามหาลัยนะ แต่ก้อ ไม่ใช่เราคนเดียวที่เป็นงี้ .. นี่อาจเป็นเหตุผลที่ปืนยาวไม่ค่อยจะได้เหรียญก็ได้ เหอๆ)



.. นึกถึงตอนแข่งเฟรชชี่ เพื่อนในทีมถามว่า "ทำยังไงให้ยิงเข้า 10 อ่ะ"

เราก็ตอบไปว่า "ก็ .. ไอ้นัดที่มันจะเข้าอ่ะ เราจะรู้สึกได้เองอ่ะ ว่าเนี่ยะ สิบ" .. หมายถึงรู้ก่อนจะดูเป้าซะอีกนะ เป็นอารมณ์ทำนองว่ารู้ในวินาทีที่เหนี่ยวไก หรือรู้ก่อนจะเหนี่ยวไกในช่วงเสี้ยววินาทีสั้นๆนั่นเลย

ปัญหาก็คือ ลักกี้ดันเริ่มลืมๆความรู้สึกนั้นไปแล้วดิ



แต่มันก็พอจะจับฟีลนั่นได้อีกครั้งตอนที่แข่งปืนยาวท่านอน (^-^)

ยาวท่านอนหรือ PRONE RIFLE นี่ เวลายิงจะมีสลิงพันรอบแขน แล้วเอาไปเกี่ยวไว้ก่ะปืน ทำให้แขนของเราประหนึ่งอุทิศเป็นที่รองปืน  และยิงที่สนามกลางแจ้ง ระยะ 50 เมตร ...  ยิงนานๆมือจะชาไปเลย (เลือดไม่เดิน) (- -)  ร้อนก้อร้อน โอ้วว วว ทรมานสุดๆ 


แต่ว่าตอนแข่งจริง .. รู้สึกดีมากอ่ะ (^-^) แม้ว่าปืนจะทำพิษจนทำให้ปวดข้อมือมาจนถึงตอนนี้ก็ตาม


เหมือนกับตอนแข่งเฟรชชี่เลย คงเพราะเราไม่รู้ว่าความสามารถเรามีเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าคนอื่นเก่งรึป่าว เลยไม่สะทกสะท้าน 555+ ลงสนามไปก้อทำตัวเหมือนจับปืนเป็นมาแต่อ้อนแต่ออก ได้สิบก็ดีใจ แต่อีกใจก็รู้สึกเหมือน เออ ก้อเรื่องปกติหนิ


จบด้วยสกอร์ 556 / 600 ... อ่ะ ห่างจากไอซ์(ซึ่งเป็นทีมชาติ)แค่ 5 แต้ม คือไอซ์บ่นว่าตัวเองยิงห่วย ได้แค่ 561  แต่คงเพราะเป็นงั้น ลักกี้เลยกลับยิ่งรู้สึกว่าตัวเองยิงดีมากเลย สำหรับครั้งแรก (^-^) โอ้ววว วว ว ว แจ่มๆ


อีกนัยหนึ่งอาจเพราะกำลังใจดี ... เดิมทีเวลายิงนี่ไม่ค่อยอยากจะหันไปมองข้างหลังหรอก กลัวว่าจะไม่มีใครดูเราอยู่ .. แต่พอหันไปแล้วเจอหลายๆคนก็ดีใจมากเลย :)


คืนก่อนหน้านั้นบ่นๆกับพี่แด้ไว้ว่า "ยิงครั้งแรกจะได้สิบมั่งรึเปล่าน๊อ"
"ถ้าได้สิบเกินสิบนัดเดี๋ยวพี่เลี้ยงข้าวเลย"

เมื่อสองวันก่อนเลยได้กิน Mc ก่ะพี่แด้ 555


 


อยู่สนาม 7 วัน อยู่โรงแรม 7 คืน แทนที่จะอ่านหนังสือเตรียมสอบก็เล่นมันแต่กีตาร์เนี่ยแหละ ~ ได้ลูกศิษย์ (?) 2 คน คือพี่แด้ก่ะพี่ SkiP (^ ^) ถ้ามีงานเลี้ยงเหมือนตอนอุดมศึกษาก็คงดี จะได้ขึ้นไปครวญเพลงแข่งก่ะน้ำแข็ง ม.กรุงเทพ ... ผู้ชายอะไรฟระ เจอตอนโน้นว่าหน้าสวยแล้ว เจอคราวนี้ถึงขั้นอยากถาม "ตกลงนายเป็นผู้บ่าวหรือผู้สาววะ" จริงๆ 555+


แมทต์นี้ลักกี้นอนห้องเดียวก่ะพี่แด้พี่กิ๊บอ่ะ คือพี่แด้เป็นรองประธานชมรม (-3-) เลยพลอยต้องตื่นเช้าไปด้วยทุกเช้าเลย ~ ไปขนปืนขึ้นรถมั่ง ไปจองข้าวสำหรับมื้อกลางวันมั่ง .. อือ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย อย่างนั้นอาจรู้สึกผิดเอาได้ ~(-.-~) ยังดีที่ได้ดูจำเลยเลิ๊บกับปี่แก้วฯ ... (ช่วงนี้ติดละครซะแล้วเรา)


ผ่านไปสองสามวัน เกิดเรื่องให้เราต้องสวมวิญญาณนักจิตวิทยาขึ้นมา (เหร๋อ .. จริงๆมันก้อไม่ขนาดนั้นหรอก) เลยโทรไปหาพี่จุ .. (- -) พี่จุก็แนะนำวิธี counselling มา ก็เหมือนกับที่ลักกี้เรียนมาแหละ แต่สิ่งที่ได้จากพี่จุคือความรู้สึกที่มั่นคงขึ้นมากกว่า

"แล้วอย่าเก็บเอาปัญหาของเขามาใส่ตัวเราล่ะ ถ้าเค้าแก้ปัญหาเค้าไม่ได้ นั่นก็เป็นเพราะตัวเค้าเอง"

พี่จุพูดเหมือนรู้เลยอ่ะว่าลักกี้จะเก็บเรื่องชาวบ้านมาคิด (T T) นับว่าถูกเลย ... ลักกี้คงรู้สึกผิดร้ายแรงถ้ามีใครต้องล้มลงไปกองตรงหน้าโดยที่เราไม่อาจช่วยอะไรได้



นึกถึงเมื่อก่อนตอนพี่เจียรพยายามช่วยลักกี้ ลักกี้กลับพูดใส่พี่เจียรว่า

"ตัวจะมา counselling เค้าใช่มั้ยล่ะ !!"


.. กลัวโดนกรรมตามสนองมากเลยอ่ะ (T T) ถ้าถูกคนที่เรารัก เราปรารถนาดีพูดใส่หน้าแบบนี้บ้าง เราจะรู้สึกยังไงล่ะเนี่ยะ ..


แต่สุดท้ายปัญหานั้นก็ดูจะเบาๆลงไปแล้ว ..ได้แต่ภาวนาให้เพื่อนเราแข็งแกร่งพอ




+
+







 


ทะเลจ้า ~ ได้แวะไปอีกครั้งวันก่อนจะกลับ (T T)

ตอนไปถึงนี่ พระอาทิตย์ก่ะลังจาตกพอดี ทุกคนบนรถก็แบบ "ลุงๆ เร่งหน่อยค๊าฟ" คือจะลงไปถ่ายรูป .. ไอ้กี้ก้อนึกในใจ ไรวะ มันคงยังไม่ตกง่ายๆหร๊อก แต่พอหันไปอีกที เฮ้ย ย ย ยย ย ไข่ดาวลูกนั้นมานจาลงทะเลแย้ว วว !! อ๊า าา ~ !!! ไข่ดาวของช้าน น น (--!_91_!!_93_!---) ตกไวมากเห่อะ !


กล้องคนอื่นอาจเก็บทันตอนพระอาทิตย์ปริ่มขอบน้ำ แต่เผอิญลักกี้มัวแต่ถ่ายวีดีโอเก็บความแตกตื่นของชาวกรุง 555+ เลยไม่ได้สนพระอาทิตย์เท่าไหร่ ... แต่มันก็สวยจริงๆนะ อาจเป็นเรื่องธรรมดาของคนที่ทำงานแถวนั้น แต่สำหรับพวกเราคงไม่ใช่ภาพที่อยากดูแล้วจะได้ดูบ่อยๆ



 


พระอาทิตย์ตกแล้ว ~~ มองไปเห็นพระจันทร์เสี้ยวมาแทนที่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

สาวอารมณ์เปลี่ยวสองคน (พี่นิกก่ะปิ๊กมี่) อยู่ตรงกลางภาพ แต่ขนาดเจ้าตัวเองเห็นภาพนี้ก็ยังจำไม่ได้ว่าเป็นตัวเอง 555


ชอบภาพนี้จังเลย ตอนนั้นเกือบจะไม่ถ่ายเก็บไว้แล้วเชียว P






.. สรุป กีฬามหาลัยปีนี้ จุฬาได้ 2 เหรียญเงิน  + 5 เหรียญทองแดงจากกีฬายิงปืน ~(-.-~) คงแย่หน่อยในเมื่อปีก่อนได้ข่าวว่าได้มา 7 เหรียญทอง อ่ะเหอๆๆๆ


+
+


อยากจะเขียนถึงใครสักคนเป็นพิเศษ คนที่ถูกเรายัดเยียดให้ เป็นคนพิเศษ ทั้งที่เจ้าตัวคงอึดอัดใจ เห้อ สุดท้ายก็เลยถูกเขาหมางเมิน (T T) ตอนนี้ก็ยังคงอยู่ในสภาพนั้นอยู่

แต่เมื่อเราพักจากปืน แล้วหันไปเจอเขามองเราจากตรงนั้น  นั่นแหละ ... กลายเป็นพลังที่ใจสัมผัสได้ :)

ปิ๊กบอกว่า "หนูไม่ได้ไปตามเขามาดูนะ เขามาเอง"

ดีใจเหลือล้น ~


ถึงแม้พอเราออกจากสนามแล้วทุกอย่างจะหายวับไปจากตรงนั้นก็ตาม แต่ความรู้สึกที่เขาอยู่ตรงนั้น มันก็ยังเป็นกำลังใจให้ลักกี้อยู่นะ

แต่ถ้าลำบากใจกับคนๆนี้ .. คนๆนี้ก็จะอยู่แค่นี้ มองคุณจากตรงนี้ต่อไป

จะไม่ทำอะไรให้คุณอึดอัดใจอีกต่อไปแล้ว (^-^)


+
+
+
+
+





P.S. Theme เป็น Theme ขัดตาทัพ อ่ะ .... ที่เหลือก็ปรับๆไปแล้ว แต่สุดท้าย ยังไง๊ยังไงก็อยากได้ BG งามๆ เย็นๆ เป็นของตัวเองจัง

P.S. 2 ..... คือเขียนไดมาก็นาน เพิ่งจะหัดเอารูปไปฝากไว้ที่อื่น (- -)

P.S. 3 ประเทศเรานี่มีเรื่องเศร้าเยอะจัง แต่พระองค์คงไม่ทรงโปรดให้เราร้องไห้กันนานๆหรอกมัง

เพื่อคนที่จากไป และเพื่อใจที่ยังอยู่ .. เข้มแข็งกันเห่อะนะ (^-^)