Storythai

"จากนี้เราจะเอาแต่ใจแล้วนะ"

เราจะออกชื่อนาย เราจะออกชื่อว่าอั้มคือคนๆนั้น

"ผู้ชายห่วยๆ" อย่างที่นายเรียกตัวเอง "ผู้ชายที่ไม่มีอะไรดี" และเป็นคนที่ควร "ปล่อยให้เสเพลต่อไปเหอะ" ตามที่นายบอก

แต่เป็นคนที่ลักกี้เองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ปล่อยไปซะที

ทั้งที่เคยคิดว่าจะตัดนายออกจากสารบบชีวิต เคยตั้งใจว่าจะปล่อยวาง บล็อกเอ็มนาย ลบเบอร์นายไป แต่แล้วก็เมมใหม่ เพราะมันยิ่งแล้วใหญ่ เมื่อเราดันจำตัวเลขเวลาคนโทรเข้าได้ว่า 1155 เป็นเลขของนาย ใต้ท่าทางเหมือนไม่รู้สึกรู้สาของเราที่แสดงออกเวลาเพื่อนๆเป็นห่วงนั่น ที่จริงเราอาจจะกำลังรู้สึกอยู่เต็มๆก็ได้ ทั้งที่รู้ว่าอาจโดนหลอก ทั้งที่รู้ว่าสุดท้ายแล้วเราจะรอเก้อ ทั้งที่ใจเองก็บอกว่า นายคงไม่ใช่คนสุดท้ายในชีวิต

แต่ทำใจให้เป็นอย่างนั้นไม่ได้เลย ในเมื่อเรายังไม่รู้จักกันจริงๆเลยแม้แต่นิดเดียว

อั้มยังไม่เคยฟังลักกี้ร้องเพลงเลย และเหมือนจะคิดว่าเราออกเสียงภาษาอังกฤษเพี้ยนอย่างแรง ทั้งที่ไม่เคยฟังสำเนียงจริงๆของเราซักที ไม่เคยถามว่าทัศนคติต่อโลกของเราเป็นยังไง เราคิดเห็นต่อเรื่องนั้นแบบไหน เท่าที่อั้มรู้คงแค่ ลักกี้เปิดสตาร์ซ็อคเกอร์เพื่อดูแต่หน้าจัดอันดับเพลงละมัง

สิ่งที่อยากถามแต่ไม่ได้ถาม : ทำไมอั้มไม่คิดจะทำความรู้จักกับลักกี้มากกว่านี้นะ ?

เพราะเหมือนจะเห็นมาหมดแล้วทุกซอกทุกมุมจนไม่เหลืออะไรให้ค้นหาแล้วงั้นรึ ?? ... เมื่อลักกี้ถามอั้มว่า "จะให้เรารออยู่อีกมั้ย" รู้มั้ยว่าคนนั่งอ่านข้อความตอบกลับมันเจ็บจี๊ดยังไงตอนที่เห็นคำว่า "แล้วแต่..."

ใครล่ะเคยขอเวลาเรา

ใครกันที่วันนี้บอกว่า "เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่านานแค่ไหน"

ไม่มีใครแทนที่บีในใจอั้มได้

แล้วไง เราจะไปแทนที่ใครล่ะ

เค้าก็เค้า

เราก็เรา

เพียงแค่อั้มยังไม่เคยรู้จักเรา เท่านั้นเอง ..

.

.

วันนี้คุยเหมือนไม่ได้คุยเลย

เมื่อสุดท้ายมันก็ลงเอยอย่างเดิม

พอถูกนั่งจ้องหน้านานเข้า อั้มถึงยอมวางมือถือ แล้วเริ่มพูดออกมาว่า "ก็อย่างที่บอก เราก็แค่ผู้ชายห่วยๆคนนึง"

อย่าหวังอะไรจากเรามากไปเลย เราไม่มีอะไรดีซักอย่าง ..

เสียงในใจ : พูดงี้อั้มก็ดูถูกลักกี้ด้วยสิ ? ลักกี้ที่รอคอย 'คนไม่ดี' คนนึงอย่างไม่มีจุดหมาย

"ก็ถ้าจะรอก็รอ แต่เราก็ไม่รู้ว่าต้องนานแค่ไหน .. 

ผู้ชายดีๆก็มีอีกเยอะแยะ ลักกี้ไม่ต้องมารอเราก็ได้"

เมื่อเราจ้องนาย ได้ยินเสียงนี้มั้ยนะ : อย่ามาบอกให้ฉันไปหน่อยเลย ..

"ยังไม่มีใครมาแทนที่ความรู้สึกที่เรามีให้กับบีได้"

เงียบ เงียบ แล้วก็เงียบกันไป

"แต่ถ้าถามว่าอยากให้รอมั้ย .. รอก็ดี"

อีกใจของเราพองขึ้นมานิดๆ แต่อีกใจก็ : มักง่ายไปหน่อยมั้ยนะอั้ม จริงๆแล้วอั้มแค่อยากได้ความรู้สึกที่ว่า 'ท้ายที่สุดเราก็ยังมีคนรออยู่' แค่นั้นใช่มั้ย ?

อั้มคิดว่าลักกี้จะพูดอะไรได้ล่ะนี่ ?

ทั้งที่ในหัวคิดคำได้เป็นล้าน แต่ทั้งหมดเท่าที่เป็นคือ 'พูดอะไรไม่ออกเลย'

... แล้วถ้าเกิดวันนึงอั้มไปเจอคนที่ใช่ล่ะ ถ้าคนนั้นไม่ใช่ลักกี้ล่ะ

ทั้งหมดที่รอมา ทั้งหมดที่ให้ไปก็สูญเปล่าใช่มั้ย 

อยากบอกอั้มว่า อย่าบอกรักใครชุ่ยๆแบบนี้อีกนะ อย่าทำตาหวานให้ใครเหมือนอย่างที่ทำให้เราละลาย

อย่าทำให้ใครหลงรัก แล้วอ่านข้อความที่คนเขาพร่ำถึงให้สาวอื่นฟัง

แต่คงยาก ในเมื่ออั้มยังคิดจะเป็น 'ผู้ชายเสเพล' ต่อไป

"มาบอกเอาป่านนี้ ไม่คิดว่ามันสายไปหน่อยเหรอ"

แย่มาก ที่เราถามทั้งน้ำตา

"ก็ขอโทษด้วยละกัน"

แย่กว่า ที่อั้มพูดได้แค่นี้

ถ้าเป็นเรื่องอื่นเราคงดีใจตายที่มีคนเช็ดน้ำตาให้ แต่มันน่าสมเพชนักเมื่ออั้มเป็นคนเช็ดน้ำตาเราวันนี้ น้ำตาที่ไหลเพราะเรื่องของอั้มเอง

"ปกติจะปฏิเสธผู้หญิงก็เล่นมุขนี้เหรอ"

ถามไปงั้นแบบประชดนิดๆ ... เป็นไปตามคาดเมื่อนายส่ายหน้า ก็ต่อให้มันจริงอั้มก็คงไม่รับอยู่ดี

"แล้วเราจะเลือกอะไรได้ล่ะ มันเหมือนอั้มมีให้เราเลือกอยู่สองอย่าง คือไม่รอ ก็ถูกทิ้ง ...

.. อั้มจะกลายเป็นคนเลวจริงๆถ้าทิ้งเราไปตอนนี้รู้มั้ย .."

เพราะมันจะเท่ากับว่าเธอไม่รับผิดชอบเลยแม้แต่นิด กับสิ่งที่เธอทำไว้กับฉัน ...

"งั้นสมมตินะ สมมติว่าถ้าต้องถูกบอกเลิก .. อยากให้เราบอกยังไง"

ในใจเรา : ยังไม่ทันเริ่มก็จะเลิกแล้วเรอะ ...

"ไม่รู้สิ"

ก็แล้วเราควรตอบยังไงล่ะ

กรณีเดียวที่เราคิดออก ถ้าอั้มจะเดินออกไป .. ก็คืออั้มเจอแล้ว คนที่ใช่ และไม่ใช่เรา

ถามว่าถ้าเป็นงั้นแล้วเราจะทำไงล่ะ ?

... รับประกันได้เลยว่าเธอคนนั้นจะได้รับรู้เรื่องทั้งหมดของเราก่ะอั้มแน่ๆ

ส่วนหนึ่งในใจมันก็ร้ายเหลือ มันตะโกนออกมาโดยที่อั้มไม่ได้ยินว่า "ถ้านายทำเราเจ็บ นายเองก็อย่าหวังจะมีความสุขเลย"

.

.

แต่งี่เง่ามั้ยที่สุดท้ายเราก็กอดนายแล้วบอกว่า "รอนะ .. เราจะรอ" 

ด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูเด็ดเดี่ยว ..

เหมือนไม่ได้คุยเพราะสุดท้าย เราก็ตกลงใจจะรอไปเรื่อยเปื่อยอยู่เหมือนเดิม

"แต่จากนี้เราจะเอาแต่ใจแล้วนะ"

ใช่ .. เราจะไม่หลบเวลาเจอนายมากับเพื่อน เราจะไม่อ้ำอึ้งเก็บชื่อนายไว้ใต้ลิ้น และเราจะไม่เก็บมันเป็นซีเคร็ทเหมือนที่อั้มบอกให้เราทำ

ความจริงมันควรจะเป็นอย่างวันนี้มาตั้งนานแล้ว ที่เราเข้าไปนั่งข้างๆนาย ในกลุ่มเพื่อนๆนาย จับจมูกโด่งๆนั่นเล่นโดยที่อั้มไม่ปัดป้อง

หรือว่าเพราะอยากอวดให้เพื่อนเห็น ?

อั้มล่ะ เดินเข้ามาหาลักกี้ตอนที่ลักกี้อยู่ในกลุ่มเพื่อนได้มั้ย ? ไม่ใช่แค่เฉียดเข้าใกล้ สะกิดแรงๆแล้วก็รอให้ลักกี้เดินไปหาอย่างวันนี้ หรืออย่างที่เป็นๆมา

"แล้วขออะไรอย่างได้มั้ย เวลาเจอกันต่อหน้าคนอื่น อย่าทำเหมือนเราเป็นแค่คนรู้จักได้มั้ย"

"ก็เป็นแค่เพื่อน ..."

จบคำเราก็จูบนายเอง

"แล้วปกติจูบเพื่อนแบบนี้มั้ย"

อั้มส่ายหน้า

"ก็แล้วมันเพื่อนตรงไหน ?"

.

.

ทิ้งค้างไว้แค่นั้นที่เราเจอกันวันนี้  

'ทำไมเป็นเราล่ะ เราไม่มีอะไรดีเลย' ... เมื่อกี๊เราโทรไปหาเพราะอยากคุยด้วยเรื่องนี้ แต่อั้มก็ดันดูหนังอยู่อีก (เหตุผลแค่นั้นจริงเรอะ)

ก็ดู The Strangers แล้วนี่นา .. คิดว่าน่าจะเข้าใจ

สำคัญมั้ยว่าเหตุมันเป็นยังไง ? ไม่สำคัญเลยว่าที่มาที่ไปมันคืออะไร

ผลต่างหาก ... ผลตอนนี้คือเรารู้สึกว่าเราอยากรอ ถึงแม้อั้มอาจจะทำให้เราผิดหวังรุนแรง

ลักกี้คงโง่เหลือเกิน ...

เมื่ออั้มพยายามควานหาเหตุผลว่าทำไมลักกี้ถึงจมปลักกับผู้ชายอย่างอั้ม

ตัวลักกี้เองกลับมีแต่ความรู้สึกล้วนๆที่ใช้เป็นคำตอบ

อย่าเลย อย่าให้ใครคิดว่าลักกี้ชอบอั้มข้างเดียวอีกเลย ถึงมันอาจไม่ผิดกับความจริง แต่มันก็บิดเบือนไปจากเรื่องจริงอยู่มากนัก ..

เจ็บปวดเมื่อทุกอย่างที่เราให้ไปไม่มีความหมาย

รู้ว่าควรรักคนแสนดี แต่ที่ทำไปคือรักผู้ชายแสนเลว ..

แต่ทั้งหมดนั่นมันไม่ต้องการเหตุผลเลย

หัดเข้าใจซะมั่งซี่ ...