Storythai

สถานะในตอนนี้: เรื่อยๆ แอบมึนนิดหน่อย

คุณลูกไก่เรียนจบ(เฉพาะทาง)แล้ว ผ่านฉลุยอีกตะหาก

สังเกตน้ำเสียงได้ว่าสดใสขึ้นทันตา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ดูเมาๆหงอยๆตลอดเวลา

จริงๆแล้วช่วงที่ไม่เจอกันไม่ค่อยได้คุยกันก็มีแค่แป๊บเดียวแหละ

แต่มันก็ทำให้เรารู้สึกเหงาน่าดู ทำให้รู้ว่าหนึ่งวันที่เหมือนจะผ่านไปแบบไม่มีอะไรนี่

เอาเข้าจริงแล้วเรามีอะไรอยากเล่าให้คุณลูกไก่ฟังไม่รู้เท่าไหร่

หลังจากนี้ก็ดูเหมือนคุณลูกไก่พร้อมเต็มที่สำหรับการซ้อมยิงปืน

และการกลับเข้าไปลัลลาในชมรม ตรงกันข้ามก่ะลักกี้เลย

ที่ตอนนี้อยากจะถอนห่างจากชมรมไปให้ไกลๆ เหมือนที่ใครสักคนพูดไว้ว่า

"ปี4คงงานยุ่งไม่ใช่เหรอ" เลยชักจะอยากทำตัวเหมือนคนมีงานยุ๊งงง ~ ยุ่ง อย่างที่เขาว่า

แต่เหตุผลหลักๆเลยเป็นเพราะรู้สึกว่า ตัวเองสำคัญต่อชมรมน้อยลงเรื่อยๆ ละมัง

เมื่อก่อนเห็นชมรมเป็นเหมือนบ้าน พอเหมือนบ้านก็เลยมีข้าวของทิ้งไว้ในชมรมมากมายก่ายกอง

จักรยาน กีตาี์ร์ หมอนอิง หมอนข้าง ที่ปิ้งขนมปัง อุปกรณ์อาบน้ำ ฯลฯ

แต่กลายเป็นว่าพอเราไม่อยู่ ข้าวของเราในชมรมก็กลายเป็นของเกะกะ

และลูกโละทิ้งไปทีละอย่างสองอย่าง เสื้อผ้าที่ตากไว้เพราะต้องใส่ซ้อม

ก็โดนโยนใส่ลังและเขียนขึ้นไวท์บอร์ดว่า "ถ้าไม่มารับคืนจะทิ้งแล้ว"

ทำอย่างนี้ก็เหมือนไม่อยากให้ซ้อมนั่นแหละ โอเค ไม่เข้า ไม่ซ้อม ก็ฉันมันเป็น 'ปี4ผู้งานยุ๊งงง ~ ยุ่ง' นี่นะ

มิหนำซ้ำพอคุณลูกไก่ไปบอกเจ้าปิ๊กว่า ลักกี้มันงอนชมรม ไม่มาแล้ว คำตอบที่กลับมาดันเป็น

"แล้วจะทวงตังค์ได้ไงอ่ะ" เวร .. ความหมายของฉันก็แค่การเป็นคนถือตังค่าขายเสื้อใช่มะเนี่ย

+

+

เทอมใหม่ ลงเรียนไปแค่ 14 หน่วยกิตเอง (=3= )

พอถึงกลางเทอมจะนึกเสียดายมั้ยนะ ว่าทำไมไม่ลงเรียนให้มากกว่านี้

เพราะตอนนี้ก็ชักจะว่างมากเกินไปเลยเริ่มฟุ้งซ่านขึ้นเรื่อยๆ

แอบหวั่นนิดหน่อยกับ Psy Think Create ว่าอาจารย์จะเห็นเราเป็นคนยังไงหว่า

ในเมื่อความภูมิใจที่พรีเซนท์หน้าห้องคือ "การมีแฟนดี"

และเป้าหมายในชีวิตคือ "การแต่งงาน"

ถึงจะออกมาจากใจแต่ก็ไม่รู้คนอื่นจะเข้าใจรึเปล่านะ ฮ่าๆ

วิชา Psy Conserv Nature ก็กลายเป็นประธานค่ายจำเป็นไปแล้ว บวกด้วยการเคืองอิปัดอยู่ในตอนนี้

รู้สึกเหมือนมีประธานคนที่2 แถมยังมาชี้อีกว่าเราควรทำแบบนี้แบบนั้น

กวางบอกว่า "เรารู้ว่าแกรู้หน้าที่ของแก แต่การที่มันชิงบอกก่อนอะ ทำให้เสียอารมณ์

เหมือนเราทำตามมัน แล้วมันก้าวก่าย แล้วมันคิดว่าเราทำหน้าที่ไม่ดี

เราว่าคุยกะมันตรงๆสักวันดีกว่า"

อ่านที่มันส่งเมลมาแล้วรู้สึกว่า กวางนี่มันสรุปความได้ใจความดีจริง

ชักจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไม่ยืดหยุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ

เหมือนจะไม่แคร์ใครแต่จริงๆแล้วเก็บเรื่องคนนั้นคนนี้มาคิดมาก มาเศร้า มาโกรธ

จากนี้จะพยายามปล่อยไปแล้วล่ะ คิดแล้วก็เครียดอยู่คนเดียวเนี่ยะ แง่งงงง

เรื่องที่จำใจยอมรับแล้วอย่างแรกคงเป็นเรื่องหัวข้อ Senior Project

หลังจากขุ่นเคืองอารมณ์ตอนไปค้นดูวิทยานิพนธ์ที่หอกลางแล้วพบว่า

วิจัยพวกนี้มันทำมาแล้วได้อะไรวะ ??? ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไรซักนิด

จะรู้หรือไม่รู้ก็ไม่เห็นชีวิตใครจะเปลี่ยนไปสักหน่อย ทำไปทำไมเนี่ย !?!?

.. แต่พออยากจะทำหัวข้อที่มีประโยชน์ก็ดูเหมือนมีอุปสรรคล้านแปด

หลักๆก็คงเป็น 'ความสามารถพวกเรามันไม่ถึง' 'อาจารย์อยากให้เจาะประเด็นชัดๆ' อะไรเทือกนี้

พอเจาะจุดเล็กๆเลยยิ่งมองไม่เห็นว่า สังคมจะได้อะไรเมื่อมองจากภาพรวมใหญ่

แต่กวาง(ทำ Senior Pro. ด้วยกัน) บอกว่า ที่ผ่านมาเขาก็แถเรื่องประโยชน์กันไปได้

อาทิตย์สองอาทิตย์ถัดมา พอไปขออาจารย์อภิชญามาเป็นที่ปรึกษาเลยจำต้องทำใจ

กะแล้วว่าอาจารย์ต้องอยากได้การพัฒนามาตรวัด .........

โอเค ในเมื่อทำอะไรยิ่งใหญ่ไม่ได้ ฉันทำแค่นี้ก็ได้(วะ) (T^T )

คงมีแค่นี้สินะ งานวิจัยชิ้นแรกและชิ้นสุดท้ายในชีวิตเรา เฮ้ออออออ

+

+

ปีสุดท้ายในฐานะพี่เพลงห้องเชียร์ คราวนี้ไอ่กี้จะดุแล้วนะ !! (ที่ผ่านมาเป็นโหมดพี่ใจดี)

แต่ปีนี้ไม่ไหวจริงๆ ไม่ไหวตั้งแต่ตอนไปฟังพี่เพลงปีสองซ้อมแล้ว

แม่เจ้า !! ทำไมมันผิดเพี้ยนไปได้ขนาดนี้ (=[]= ) อัปยศสุดๆ

เดาไว้ว่ามันต้องออกมาดูไม่ได้ เลยไม่เข้าไปดู ผ่านมาสองอาทิตย์

วันศุกร์ที่ผ่านมาแวะไปดูซักนิดก็ปรากฏว่า มันอัปยศจริงๆด้วย !!

น้องเกือบร้อยคนร้องผิดตามคนสอน แถมคนสอนก็ไม่เบรคน้องอีกต่างหาก

(มันรู้ตัวมั้ยเนี่ยว่าน้องร้องผิด !?) ปีนี้คงจะยิ้มใจดีกับน้องไม่ได้แล้ว เหอๆ

+

+

อย่างเดียวที่รอคอยอยู่คงเป็นทริปกาญจนบุรีมั้ง

คุณลูกไก่เป็นสารถี พร้อมด้วยแก๊งลักกี้อีกสิบกว่าชีวิต ในรถ 7 ที่นั่ง (??)

จริงๆแล้วก็อยากไปกับคุณลูกไก่สองคน แต่ก็อยากไปกับเพื่อนด้วย

กับเพื่อนนี่หาโอกาสยาก แต่กับคุณลูกไก่ก็ยังมีโอกาสอีกเรื่อยๆ มั้ง .. ถ้ายังคบกันไปเรื่อยๆล่ะก็

คิดถึงอีกแล้ว (=3= ) ฮึ่มๆ

จบแค่นี้ละกัน สถานการณ์เหมือนจะปกติ แค่รู้สึกใจไม่ค่อยสงบ

ลักกี้

14 เดือน 6 ปี 2552